به زمين بگذارد محاذى دوش . چهارم : آن است ذراعين را به زمين نچسباند ، بلكه از زمين بلند نموده مرفقين را از جنبين دور نمايد . پنجم : آن است در حال سجود طرف دماغ را به خاك يا غير خاك از چيزهائى كه سجود بر آن صحيح است بگذارد ، و اين محل وفاق است ما بين فقهاء ، خلاقى كه هست در تعيين موضع انف است ، مرحوم سيد مرتضى و ابن ادريس فرموده‌اند مستحب وضع طرف اعلاى از انف است ، يعنى طرفى كه متصل به حاجبين است ، شيخ شهيد و غيره حكايت فرموده‌اند از ابن جنيد كه ايشان فرموده‌اند : مراد وضع طرف اسفل انف است ، و ظاهر از اكثر فقهاء آن است كه سنت مؤدى مىشود به وضع يعنى به جزئى از انف كه صادق باشد بر آن كه انف را به أرض گذارده ، خواه طرف أعلى بوده باشد يا طرف أسفل يا ما بين ، و احتمال بتا در طرف أسفل قائم است ، پس اين متيقن الاراده است . ششم : از مستحبات خواندن دعاى ماثور است قبل از شروع به ذكر آن دعا اين است « اللهم لك سجدت و بك آمنت و لك أسلمت و عليك توكلت و أنت ربي سجد وجهى للذي خلقه و شق سمعه و بصره ، الحمد للَّه رب العالمين ، تبارك اللَّه أحسن الخالقين » بعد از آن شروع به ذكر نمايد سبحان ربي الاعلى و بحمده يك مرتبه يا سه مرتبه سبحان اللَّه واجب است ، چنانچه سابق بيان شد ، اتيان به سه مرتبه تسبيحهء كبرى يا پنج مرتبه يا هفت مرتبه أفضل است ، و معلوم است سه مرتبه و ما فوق آن با اشتراك در فضيلت متفاوت مىباشند در فضيلت و رجحان و حكم ختم به عدد وتر يا شفع ، و علاوهء بر هفت به نحوى است كه مذكور شد در ذكر ركوع . بدان كه مناسب در اين مقام ذكر ترجمهء معنى دعاى مذكور است ، پس